Nauka niemieckiego może być wyzwaniem, zwłaszcza dla Polaków, ponieważ język ten różni się od naszego pod wieloma względami. W tym artykule omówię najczęstsze błędy i podpowiem, jak ich unikać!
1. Mieszanie „sein” i „haben” w czasach przeszłych
W języku niemieckim czas przeszły Perfekt budujemy z czasownikiem posiłkowym haben lub sein, ale wielu uczących się myli je.
Ich bin gegangen. (Poszedłem.)
Ich habe gegangen. (Błąd!)
Reguła:
• Sein → dla czasowników ruchu (gehen, fahren, kommen, laufen itp.), dla czasowników oznaczających zmianę stanu (sterben, aufwachen, einschlafen etc) oraz trzy wyjątki : sein, werden, bleiben
• Haben → dla większości innych czasowników oraz dla wszystkich czasowników zwrotnych (sich waschen, sich setzen, sich erholen etc)
2. Błędny szyk zdania
W niemieckim obowiązuje określony szyk: w zdaniu prostym czasownik jest zawsze na drugim miejscu!
Ich heute gehe ins Kino (Błąd!)
Ich gehe heute ins Kino albo też Heute gehe ich ins Kino
3. Mieszanie rodzajników „der, die, das”
Rodzajniki w niemieckim są trudne, ale warto je zapamiętywać razem z rzeczownikami. Dlaczego? Bo to właśnie dzięki nim odmieniamy słowa do różnych przypadków! W języku polskim odmienia się rzeczownik (stół, stołem, stołu, stole etc), a w języku niemieckim tę funkcję przejmuje rodzajnik (der Tisch, dem Tisch, den Tisch), dlatego koniecznie uczymy się rzeczowników wraz z ich rodzajnikami!
• Der Tisch (stół – męski)
• Die Blume (kwiat – żeński)
• Das Auto (samochód – nijaki)
Mój tip: Możesz używać kolorowych fiszek, np. niebieski dla „der”, czerwony dla „die”, zielony dla „das”, albo też tworzyć w głowie różne historyjki najpierw z np. 10słówkami rodzaju męskiego, oddzielne do reszty rodzajników, to naprawdę bardzo pomaga!
Np.
Mamy do nauczenia słówka
der Tisch, der Schrank, der Teppich, der Stuhl, der Schreibtisch, der Boden, der Ordner, der Sessel.
Tworzę w myślach historyjkę, by zapamiętać rodzajnik tych rzeczowników:
Na podłodze leżał sobie dywan, na którym stał stół z krzesłami, zaraz obok stołu było biurko, a obok niego duża szafa z segregatorami, które najlepiej przeglądało się siedząc w wygodnym fotelu.
Jeśli uczymy się nazw przedmiotów, można je szybko naszkicować, by utrwalić widok, łatwiej będzie nam zapamiętać rodzajnik, gdy będziemy je dzielić na takie grupy. Przykładowy szybki szkic:
Mózg lepiej zapamiętuje słówka, gdy tworzy więcej połączeń, na przykład poprzez obraz, zapis czy skojarzenia.
4. Błędne użycie przyimków
Przyimki w niemieckim mogą łączyć się z różnymi przypadkami i to sprawia trudność.
Np. „nach” używamy głównie z miastami i krajami:
Ich fahre nach Deutschland. (Jadę do Niemiec.)
Ich fahre in Deutschland. (Błąd!)
Oczywiście wyjąteczki też się zdarzają jak naprzykład:
Ich gehe nach Hause.
Ale z miejscami, do których „wchodzimy”, używamy „in”:
Ich gehe in die Schule. (Idę do szkoły.)
5. Używanie „möchten” zamiast „mögen”
Te dwa czasowniki są podobne, ale znaczą co innego.
Ich mag Schokolade. (Lubię czekoladę.)
Ich möchte eine Schokolade. (Chciałbym czekoladę.)
Mieszanie tych form to jeden z najczęstszych błędów!
6. Zapominanie o odmianie przymiotników
W niemieckim przymiotniki zmieniają końcówki w zależności od przypadku i rodzajnika.
Ich habe eine schön Blume. (Błąd!)
Ich habe eine schöne Blume.
Warto poświęcić czas na naukę tych końcówek!
7. Dosłowne tłumaczenie z polskiego
Niektóre wyrażenia brzmią inaczej w niemieckim i nie można ich tłumaczyć słowo w słowo.
Ich habe Hunger.
Ich bin Hunger. (Błąd!)
8. Zapominanie o „zu” przed bezokolicznikiem
W niektórych konstrukcjach trzeba dodać „zu” przed czasownikiem na końcu zdania.
Ich versuche, Deutsch sprechen. (Błąd!)
Ich versuche, Deutsch zu sprechen.
Dodatkowego zu nie ma jedynie po:
- Czasownikach modalnych
Ich muss nach Hause gehen
- Czasownikach zmysłu (hören, sehen, spüren, fühlen)
Er hört das kleine Kind weinen.
- Czasownikach ruchu (fahren, gehen, laufen, rennen, fliegen)
Wir fahren heute Nachmittag einkaufen
- I wyjąteczki (lernen, lehren, lassen, bleiben)
Ich lerne seit 3 Tagen Deutsch sprechen.
Wszystkie inne czasowniki wymagają „zu” przed ostatnim czasownikiem na końcu zdania, np.:
Ich probiere das zu verstehen.
Er versucht mir jeden Tag zu helfen.
Ich habe keine Zeit zu dir zu kommen.
